Ciasto drożdżowe pod wszelakimi postaciami i odmianami to domena mojej mamy, to fakt niepodważalny. Moje ciasta drożdżowe są , że tak to delikatnie ujmę, "po przejściach" :)

Wczoraj tak mnie naszło, że w dniu ścisłego postu zarobiłam ciasto drożdżowe, uda się to uda, a jak nie to trudno. No i co?? Drożdże rosły jak głupie, a ciasto o mało nie uciekło mi z miski ;)

Nigdy, przenigdy nie wydarzyło mi się takie drożdżowe ciasto ! Z pół kg mąki zrobiłam ponad 20-ścia bułek, sama nie wiem, ile było dokładnie, bo wydałam siostrze talerz, nie licząc sztuk.

A może to dlatego, że miałam Pomocnicę ? :) nooo, baaaa

......nie ma to jak bułeczki piec razem ze swoją córeczką, prawda dziewczyny?

a właśnie...

Kiedy tak wczoraj popołudniem robiłam te bułki, Wiktoria w wózku "urzędowała", zapalone boczne halogeny, żeby jej nie raziło w oczki..to tak sobie co chwila myślałam " Boże , jaka ja jestem szczęśliwa! Ciepło w domku, smakowite zapachy, radio w tle i Dziecko...radosne, gaworzące, słuchające i patrzące na mnie ,mamę walczącą z bułkami. Jaka ja jestem szczęśliwa!" ;)

Paweł i Mikołaj objedli Elę dosłownie, bo zdążyła w biegu złapać tylko jedną jagodziankę... więc chyba smakowały ?